96.
Uwielbiam kiedy na dworze jest na tyle jasno, ze mogę siedzieć w domu bez zapalonego światła, a jednocześnie jest już dość ciemno, że w mieszkaniu panuje półmrok. Do tego jak na życzenie zaczyna padać deszcz.. mam nadzieję, że będzie i burza, przydała by się.
Z jednej strony mam ochotę spotkać się z kimś, wygadać, bo bardzo mi tego brakuje. Brakuje mi Powiernika moich myśli, moich bezsensownych nie raz rozważań na tematy, które poruszam częściej niż ktokolwiek miałby ochotę słuchać. Z drugiej strony łapię się na tym, że chyba wolę wylewanie byle czego na tego bloga.
Mam wielką ochotę wsiąść w samochód i pojechać gdzieś sama, tyle że nie wiem gdzie i co dalej, a na jeżdżenie bez celu mnie nie stać. Mogłabym np. pojechać nad zalew i słuchać muzyki, której nie mam z kim słuchać i rozmyślać o wszystkim czego nie mogę powiedzieć. Ale nawet jeśli olałabym kwestie finansów za paliwo, nigdy nie mogę się na to odważyć, bo boję się (?) wniosków do jakich mogłabym dojść.
Zastanawiam się czy kiedyś pogodzę się z tym, że nie ma drugiej osoby, która by mnie zrozumiała gdybym zaczęła mówić jakie 'demony' mnie prześladują. Wiem jak brzmią pewne słowa w ustach kogoś innego i zdaję sobie sprawę, że ciężko mieć w sobie tyle empatii, żeby poczuć się tak jak ta druga osoba. Nie raz przekonałam się, że moje wywody spotykają się z kompletnym brakiem zrozumienia, są co najgorsze bagatelizowane, a ja zwyczajnie marzę o rozjarzonych i skupionych oczach mojego rozmówcy, który nawet nie musiał by mówić, że mnie rozumie i że go to interesuje.
Okropnie brakuje mi takich rozmów. Mimo, że nie jestem sama, czuję że coś mi ucieka, czuję jak powraca moja słodka przyjaciółka Samotność.